De bruiloft | Marc Reugebrink

Naar aanleiding van de tentoonstelling ‘Fernand Léger. Schoonheid alom’ nodigden deBuren en BOZAR vijf auteurs uit om in gesprek te gaan met de werken van de kunstenaar. Marc Reugebrink schreef het verhaal achter 'De bruiloft'.
Lees/luister/kijk
Door Marc Reugebrink

Hoe elk moment ons openlegt om opnieuw te worden verzameld tot onszelf. Ik was dat meisje, ooit, onder de sterren. Ik dacht: ik adem heel de avond in. Het koele gras onder mijn naakte schouderbladen, de weeë geur van mest en vruchtbegin. Ik zag die dag in de boomgaard vlinders zich bedrinken aan het gistend fruit onder de bomen. En toen de avond viel en ik daar lag tussen de hemel en het gras, was ik bijna aan mijzelf ontkomen. Ik was zo licht, mijn lief, zo licht, ik was een dronken vlinder in de wind.
— Waar ging je heen?
Ik keerde terug. De nachtlucht en de koude grond.
— Je was nog kind.

Maar anders dan daarvoor. Alsof ik daar opnieuw ontstond.

 

Soms zoek ik zo je mond, als meisje nog, als lichaam dat niets anders wil dan zijn, dan huid en haar, dan wat mij van jouw lichaam naderkomt door je te kussen, je zo te kussen. Soms kom ik daar bijna aan, in wat ons samenbrengt daartussen: een ander lijf, een zachter tasten, een hand die zich vergist van hand, een ogenblik waarin ik meer ben dan het kind, en jij niet langer aan de overkant, maar haast in mij als ik in jou — ontdaan. — Je bent een vrouw. Nee, dat is het niet. Ik ben het meisje dat weer samenkomt tot mij. — Je bent een vrouw. Dat wil ik niet.

Soms zoek ik zo je mond, als meisje nog, als lichaam dat niets anders wil dan zijn, dan huid en haar, dan wat mij van jouw lichaam naderkomt door je te kussen, je zo te kussen.

Ik weet het wel. Wat zich niet tijdig sluit wordt uit elkaar gerukt, ontveld. De vrijers staan in drommen voor de deur en in mijn huwelijkskleed ben ik nog naakter dan mezelf. Een tweede huid van kant en zijde, maar zij verhult mij niet. Zij deelt mij op in borsten, benen, dijen. Ik ben begeerte, verspreid onder de gasten en er is niemand meer die mij nog ziet. Hoe kom ik ooit nog samen in wat mij zo verliet?
— Je ziet er prachtig uit.
Maar ik ben het niet, mijn lief, ik kan mij zo niet meer verlaten.
— Je bent mijn bruid.
Ik ben je bruid. De nachtlucht en de koude grond.


‘De bruiloft’ werd geschreven bij het gelijknamige schilderij.


Beeld Fernand Léger, De bruiloft, 1911-1912. Centre Pompidou, Paris – Musée national d’art moderne/Centre de création industrielle © Centre Pompidou, RMN-Grand Palais / Agence Bulloz © SABAM Belgium 2018. 

 

Deze tekst is ook te lezen in Proza voor Fernand Léger, dat opgenomen is in de bezoekersgids van de tentoonstelling. Tijdens de nocturne op dinsdag 29 mei leiden de vijf auteurs bezoekers rond langs hun favoriete werk van de tentoonstelling en stellen ze hun teksten voor.

 

Deze literaire nocturne is een coproductie van Vlaams-Nederlands huis deBuren en BOZAR.

Vertel het verder: