Toekomst in zicht met Mandula Bashu van den Berg

Spoel de tijd vijftien jaar vooruit en schrijf over wat je ziet gebeuren in de nabije toekomst: dat was de opdracht voor de kandidaat-schrijfresidenten 2019. Mandula neemt ons mee naar een zomer waarin vogels niet alleen stil, maar ook doodvallen.
Door Mandula Bashu van den Berg op 18 jul 2019
Tekst
Literatuur
Schrijfresidentie Parijs

Doodstil

 

Er ligt alweer een dode vogel op het balkon. Pal in de emmer met onze strandspullen, nog zanderig van afgelopen weekend. Het snaveltje vastgeklemd tussen de vouwen van de opblaasflamingo. Ik zucht. Dit gebeurt inmiddels vaak en toch kan ik er maar niet aan wennen. Ik pak de gele schep en wip het lijkje erop. Terwijl ik de trappen af stommel probeer ik niet naar de stille oogjes te kijken. De doffe veren deinen zachtjes op en neer.

 

Volgens Jo van boven is het dit jaar erger dan ooit. Jo verzamelt alle vogels die ze vindt.
                ‘Als bewijs,’ gromt ze dan terwijl ze met haar gele rubber handschoenen nog een vogel in een plastic zak stopt, haar ogen fel boven haar mondkapje.
                Niemand weet precies wat Jo met al die lichaampjes doet. Volgens de man van hiernaast voert ze ze aan haar kat, maar ik vrees dat de lijken zich opstapelen in haar vriezer. Een ijsvak vol XXL-boterhamzakjes met doperwten, tuinkruiden en dode vogels, bestemd voor een toekomstig onderzoek dat nooit zal plaatsvinden.
                ‘We hebben het geweten,’ zegt Jo vaak, zwaaiend met haar opschrijfboekje waarin ze al jaren lange, kriebelige lijsten maakt, ‘niemand kan zeggen dat we het niet aan hebben zien komen.’ Als het aan Jo lag hadden we allemaal terraria vol rupsen en kevers.

 

De deksel van de vuilcontainer plakt en ik trek mijn neus op. Het afval is broeierig en stinkt, maar er zijn tenminste geen vliegen. Ik kantel de schep en laat mijn vogel vallen. Ik haat het doffe geluid dat het dode dier maakt als het op de volle zakken landt. Dan klapt de deksel dicht en wordt het weer helemaal stil in de tuin.

 

Dit is de zevende zomer zonder vlinders.

Mandula Bashu van den Berg

Mandula Bashu van den Berg (1996) studeert literatuur en retoriek in Berlijn. Ze schrijft brieven en korte verhalen, die soms meer tekening zijn dan woord. In 2018 won ze de erotische schrijfwedstrijd Het Rode Oor met Wij zijn de laatsten in de wasserette en behalve over verlangen maakt ze graag dingen die stiekem politiek zijn.  

Vertel het verder: