Wij gaan naar Parijs en nemen mee: Yelena Schmitz

'Verhoud je vanuit het heden tot een van de fenomenen die de jaren '60 karakteriseren': dat was de opdracht voor de kandidaat-schrijfresidenten 2018. Yelena Schmitz verhoudt zich in haar tekst tot haar devote grootouders.
Lees/luister/kijk
Schrijfresidentie Parijs
De erfenis van de jaren 60
Door Yelena Schmitz

Dode zee

We zitten boven de kaart. Ik wijs aan waar ik deze zomer heen trek: Bethlehem, Ramallah, Jericho. Mijn oma mompelt iets over de Dode Zee. Ze zegt dat ze een heel ander beeld had van de woestijn waar Jezus in rond liep. Ik denk: we maken een tegengestelde reis, elk aan de andere kant van de check-points. Vanuit zijn ligstoel roept mijn opa dat als Palestina mooi is, hij graag mee wil. Mijn oma trekt haar wenkbrauwen omhoog en kijkt alsof ze in een citroen gebeten heeft.

 

‘s Avonds in de logeerkamer zoek ik foto’s met bewijzen. Foto’s van de jonge man en de jonge vrouw die samen aan tafel zitten, voorovergebogen lezen ze de bijbel, hij wijst iets aan. Maar het album start pas bij het huwelijk, de duiven die worden losgelaten.

Mijn oma mompelt iets over de Dode Zee. Ze zegt dat ze een heel ander beeld had van de woestijn waar Jezus in rond liep. Ik denk: we maken een tegengestelde reis, elk aan de andere kant van de check-points.

In mijn bed denk ik aan hoe ze daar boven die bijbel zitten, zij is nog helemaal leeg, alles moet nog beginnen, hij heeft al spijt van zijn belofte, zal, zonder het zelf te weten, over een maand zijn priesterkleed aan de haak hangen. Samen kijken ze naar de bladwijzer, waarop in gele letters ‘Jesus Loves You’ staat geschreven. Het is 1968, de maan is onontdekt, Israël mag nog niet deelnemen aan het Eurosongfestival, het woord ‘ontdopen’ moet nog worden uitgevonden. Ik zie mijn oma twijfelen. Als ze nu de bijbel dichtklapt, zal mijn moeder niet geboren worden, zal ik niet –

Een paar maanden later snijden ze de huwelijkstaart aan; in gekrulde slagroomletters staat er, ‘wat God heeft verbonden, mag een mens niet scheiden’. Ik denk aan het priesterkleed van opa dat nu ergens aan een haak hangt. Ik denk aan de hand van oma die zegt: ‘God beware u’. ‘s Nachts droom ik van de Dode Zee, waar we met ons drieën op onze ruggen drijven.

Yelena Schmitz

Yelena Schmitz (1996) volgt de master Woordkunst op het Koninklijk Conservatorium in Antwerpen. Ze schrijft, maakt radiodocumentaires en is lid van schrijverscollectief en literair tijdschrift ZINK. In 2017 won ze de Nieuwe Types prijs voor beste afstudeerwerk van een Nederlandstalige schrijfopleiding. Ook won ze de Korte Golf Radioprijs 2017 en werd geselecteerd voor het talentontwikkelingsproject Talent op Tilt.

Vertel het verder: