Van slaapverwekkend tot bewustzijns-verruimend: de jaren 60 voor Joris Wouters

Het voorjaar van 2018 staat bij deBuren in het teken van de jaren zestig. Aangezien alle grote maatschappelijke verhalen bestaan uit individuele herinneringen, vroegen we aan ons publiek wat de jaren zestig voor hen heeft betekend. Joris Wouters (1950, Antwerpen) vertelt ons over zijn ervaring op het Isle of Wight Festival.
Door Joris Wouters op 20 apr 2018
Tekst
Politiek & samenleving
De erfenis van de jaren 60
Isle of Wight © Claudio Hosque, Mauro Radin en Pierlucio Pellissier

Bob Benny, Marva, Miel Cools … Hun liedjes typeerden voor mij de brave, slaapverwekkende jaren '60 tot '62. Maar vanaf '63 werd alles anders. Ik was 13 en ineens was er een vloedgolf van revolutionaire muziek, te beginnen bij The Beatles en The Rolling Stones. En dan was er nog Bob Dylan: een donderslag bij heldere hemel. Ik ontdekte de Engelse piratenzenders, kocht mijn eerste elpees, een transistorradio, een cassetterecorder, een gitaar.

The Times They Are A-Changin was geen loze kreet, maar realiteit. De protestzangers, de hippies, de provo’s, de betogingen tegen de Vietnamoorlog, de anti-atoommarsen, de studentenrevolte, ... Ze zorgden voor een ongeziene stroomversnelling.

Het sluitstuk van de jaren zestig was voor mij het Isle of Wight Festival in 1970. Ik was er samen met enkele vrienden naartoe gereden, in een gammele Citroën Dyane. De onvergetelijke Jimi Hendrix, The Doors, The Who, Miles Davis, Leonard Cohen, Ten Years After en nog vele anderen: ik heb ze daar allemaal gehoord, maar niet gezien. Niemand had verwacht dat er meer dan 600.000 freaks zouden opdagen. De organisatie liep in het honderd, de omheiningen werden neergehaald en het evenement werd uitgeroepen tot 'free festival'. Wij zaten noodgedwongen helemaal achteraan, op een heuvel, waar je zo goed als niets zag van het podium, met achter ons de zee. Het was uren aanschuiven om een zakje fish and chips te bemachtigen. Maar we hadden gelukkig zelf wat eten, drank en een voorraadje 'shit' meegebracht.

 

Die shit hadden we zelf gedroogd en eigenhandig fijngemalen. Hij was afkomstig van een tiental cannabisplanten die de stoutmoedigste van ons clubje, na een tip van een bevriende botanist, op een nacht uit de tuin van een paracommando had gestolen. Die stoere soldaat had de jonge plantjes of de zaadjes waarschijnlijk uit Congo mee naar België gesmokkeld. Wij waren tegen het leger en we beschouwden onze nachtelijke actie als een daad van pacifisme. En we wisten natuurlijk ook dat de eigenaar moeilijk een klacht wegens diefstal kon indienen.

'The Times They Are A-Changin was geen loze kreet, maar realiteit. De protestzangers, de hippies, de provo’s, de betogingen tegen de Vietnamoorlog, de anti-atoommarsen, de studentenrevolte, ... Ze zorgden voor een ongeziene stroomversnelling.

Ja, ik rookte af en toe een joint, samen met vrienden, terwijl we naar muziek luisterden. Toen enkelen van hen zwaarder spul gingen gebruiken, ben ik er resoluut mee gestopt. Zou dat misschien verklaren waarom ik nu nog steeds met een helder hoofd kan terugdenken aan die bevrijdende jaren zestig?

Wat hebben de jaren zestig voor jou betekend?

Geprikkeld door Joris' verhaal? Laat ons weten welke herinneringen de jaren zestig bij jou oproepen en win een exemplaar van Geert Buelens vuistdikke boek De jaren zestig. Een cultuurgeschiedenis.

Laat van je horen!
Vertel het verder: