deBuren

© Michiel Hendryckx

Gelijke kansen: er wordt veel over gesproken, maar de Vlaamse overheid vindt dat het niet zomaar bij woorden mag blijven. Daarom selecteerden de Koning Boudewijnstichting en Vlaams minister voor Gelijke Kansen Kathleen Van Brempt afgelopen najaar vijftien allochtone ambassadrices voor Gelijke Kansen. Door ambassadrices of leidersfiguren te ondersteunen in beeld te brengen als individuen die verandering willen teweegbrengen, kunnen op termijn meer rolmodellen aan de oppervlakte komen.

Hoe staat het met de gelijke kansen van allochtone vrouwen? Wat houdt het in om allochtone ambassadrice te zijn, en wat is het belang hiervan? Welke veranderingen moeten er teweeggebracht worden? deBuren organiseert dit voorjaar drie gespreksavonden met allochtone ambassadrices en Tessa Vermeiren (Weekend Knack).

Schrijfsters Nadia Dala en Rachida Lambaret zorgen voor een literair intermezzo in deze reeks. Ze willen liever geen allochtone schrijfsters genoemd worden, maar toch zijn zij de eerste 'exotische' stemmen in de Vlaamse letteren.

Nadia Dala is de dochter van een Vlaamse moeder en een Marokkaanse vader. Ze studeerde arabistiek en islamkunde. Ze werkte onder meer voor De Standaard, De Morgen en de VRT. Van 2004 tot 2006 was ze actief bij de cel Diversiteit van de openbare omroep, die moest toezien dat de VRT alle Vlamingen vertegenwoordigde. Zo moesten er meer allochtonen op en achter de schermen komen en moest de man/vrouw-verhouding in balans zijn. In het najaar van 2008 verscheen haar goed ontvangen debuut Waarom ik mijn moeder de hals doorsneed.

Rachida Lamrabet is net als Nadia Dala van Marokkaanse origine. Lamrabet is naast auteur ook juriste voor het Centrum voor Gelijkheid van Kansen. In 2007 debuteerde ze met Vrouwland, een verhaal over jonge mensen die dromen van een beter leven. Vrouwland won in 2008 de Debuutprijs van Boek.be. In haar meest recente roman Een kind van God is de multiculturele samenleving van België (opnieuw) onderwerp van discussie.