McMuseum: Hapklare geschiedenismusea Archief
dinsdag 3 mei 2011 - 20:00
Beurskafee, Beursschouwburg | A.Ortsstraat 20-28, 1000 Brussel
In 2010 ontstond een kleine rel omdat Rijksmuseum-directeur Wim Pijbes het wapen van Volkert van der G., waarmee Pim Fortuyn werd vermoord, wilde aankopen voor zijn museum. Historische musea komen steeds meer onder druk te staan vanuit de politiek en maatschappij om de nationale historie op een commercieel interessante manier te ontsluiten. Hoe ver willen we gaan in een populistische benadering van onze geschiedenis, of is dit juist in het belang van het bredere publiek? Een debat o.l.v. Marc Reynebeau met Valentijn Byvanck (Nationaal Historisch Museum) en Els Witte (professor emeritus en ere-rector van de VUB) en Bruno De Wever (Universiteit Gent).
Sprekers
Valentijn Byvanck is sinds 2008 directeur van het Nationaal Historisch Museum. Hij studeerde cultuurgeschiedenis in Utrecht en New York en was fellow aan The Smithsonian Institution en The Metropolitan Museum of Art. Van 1999 tot 2002 werkte hij voor Witte de With, centrum voor hedendaagse kunst in Rotterdam. Onder zijn redactie verscheen daar Conventies in de hedendaagse kunst. In 2002 werd hij directeur van het Zeeuws Museum. Hij organiseerde cultuurdebatten over de Zeeuwse identiteit, gepubliceerd onder de titel Zeeuws imago (2007), en presenteerde televisieprogramma's voor de regionale omroep. Met zijn verrassende aanpak en de nieuwe inrichting kreeg het Zeeuws Museum in 2008 de prestigieuze museumprijs van de Council of Europe. Byvanck publiceerde artikelen over architectuur, cultuurbeleid en identiteit. Hij is ook presentator van het programma 4Art bij de AVRO en bestuurslid bij de SICA.
Els Witte is professor emeritus aan de Vrije Universiteit Brussel en ere-rector van deze universiteit. Zij doceerde er onder meer de cursussen 'Politieke Geschiedenis van België', 'Maatschappij en instellingen van de hedendaagse periode', 'Toepassingen van de historische kritiek' en 'Politieke functies van de massacommunicatie'. Zij is tevens oprichter/directeur van het Centrum voor de Interdisciplinaire Studie van Brussel en van BRIO, Brussels Informatie-, Documentatie- en Onderzoekscentrum en auteur van diverse werken over de Belgische politiek in de 19de en 20ste eeuw. Sinds 1988 is ze lid van de Koninklijke Academie.
Bruno De Wever is hoofddocent aan de Vakgroep Nieuwste Geschiedenis van de Universiteit Gent. Hij publiceerde boeken en artikels over de Vlaamse beweging, het Vlaams-nationalisme en de Tweede Wereldoorlog, o.m. Oostfronters. Vlamingen in het Vlaams Legioen en de Waffen SS (1984, 1985), Staf De Clercq (1989), Greep naar de macht. Vlaamsnationalisme en Nieuwe Orde: het VNV 1933-1945 (1994, 1995), België tijdens de Tweede Wereldoorlog (2004).
Reageer
Velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.
Reacties
re: McMuseum: Hapklare geschiedenismusea
Door Marie-Claude VAN GRUNDERBEEK 24/05/11 (1 jaar geleden)
Gisterenavond debat over Historische musea met Marc Reynebeau, Els Witte, ene Vincent Byvanck (schrijfwijze?) en Bruno De Wever.
Weinig over Historische musea, behalve over het risico tot verdwijnen van het Nationaal Historisch Museum in Nederland vanwege ongewone werking (niet vast in een gebouw, maar contact zoekend met Erfgoedactoren). Waarbij de vraag naar de verhouding van Geschiedenis met Erfgoed wordt gesteld. Blijkbaar is dat voor historici niet duidelijk. Daarbij wordt ook het probleem aangehaald dat activiteiten hoge bezoekerscijfers moeten halen.
Voor de rest komt het plaatje voor de historici nogal belabberd over. Historische tentoonstellingen worden eerder door kunsthistorici en cultuurhistorici opgebouwd. Bestverkopende historische boeken en drukbekeken uitzendingen zijn die die door niet-historici geschreven zijn.
Historici zoeken naar waarheidsvinding (geen vraag naar wat dat is) met daarbij conflict met vulgarisering en druk vanuit politieke hoek om bepaalde keuzes te doen. Bruno De Wever was gevraagd een Holocaustmuseum op te bouwen en vanwege tegenstrijdige belangen met subsidieverleners en politici is hij tegen de muur gegaan. Bellevue-afkooksel is het mooiste voorbeeld van hoever je kan gaan zonder de broodheer te shockeren.
Bruno De Wever merkte op dat historici niet klaargestoomd zijn om een job in de sector waar te nemen, vandaar zijn creatie van het vak Publieksgeschiedenis, dat hij wil zien uitgroeien tot een master op zich. (Verbazing dat die historici niet beseften dat heel wat historici werken in de erfgoedsector. Wellicht zijn Gent en Brussel van hetzelfde bedje ziek als Leuven: de universiteiten houden helemaal geen info bij van wat hun afgestudeerden doen, waar ze naartoe gaan en wat ze verwezenlijken.)
Er werd vastgesteld door het panel dat bezoekers bitter weinig overhouden van een bezoek aan een tentoonstelling omdat we opgeleid zijn om info via boeken te verwerken, niet via plaatjes. Bruno De Wever had een babbelbox geïnstalleerd, maar zijn tentoonstelling over de 2e wereldoorlog is net dicht en de gegevens zijn nog niet geanalyseerd. Hij vindt echter dat als een paar mensen na de tentoonstelling (of bijvoorbeeld na een pseudo-historische film) een boek gaan kopen om er dieper op in te gaan, de opzet eigenlijk geslaagd is.
In een tentoonstelling moet je niet altijd onderwerpen als voldongen aanbrengen. Soms kunnen enkele elementen voorgesteld worden om een debat erover te openen.
Marie-Claude Van Grunderbeek
Porseleinstraat 15
1070 Anderlecht
licentiate in Oudheidkunde en Kunstwetenschap 1978
Gerelateerd
Blijf op de hoogte
Schrijf je in op onze nieuwsbrief:
Volg onze RSS feeds of abonneer je op onze seizoensbrochure.