deBuren

Caligula leeft in de geschiedenisboeken voort als een wrede, bloeddorstige tiran. De schandaalverhalen zijn legendarisch: hij liet zijn paard tot senator slaan, en vermoordde willekeurig een aantal van zijn senatoren.

Albert Camus schetst in het stuk Caligula een genuanceerder beeld van de Romeinse keizer. Hij portretteert Caligula als een getormenteerde geest die het geloof in het leven en de mensheid verliest na het verlies van zijn zus en geliefde Drusilla. Phara de Aguirre gaat in gesprek met Louis Tobback, gepassioneerd Camus-kenner, over de belangrijke levenslessen die in het stuk van de Franse schrijver en filosoof vervat zitten. Kunnen we volledig loskomen van ons bestaan, zoals Camus voorschreef voor zijn ‘absurde helden’? Is een absolute vrijheid zonder grenzen, hechting en liefde mogelijk?

Albert Camus (1913-1960) was een Frans filosoof, journalist en schrijver van talloze boeken, essays en toneelstukken (oa. La Peste en La Chute). In 1953 ontving hij de Nobelprijs voor de Literatuur. Hij wordt vaak beschouwd als één van de leidende figuren van het existentialisme, maar zelf weigerde hij dit label. Camus’ kenmerkende bijdrage aan de filosofie is zijn idee van het absurde. Volgens de schrijver heeft het leven geen betekenis of doel. Ons bestaan is fundamenteel irrationeel en het menselijk lijden wordt veroorzaakt door vergeefse pogingen om te zoeken naar zingeving in een redeloos universum.

In zijn theaterstuk Caligula, dat in mei 2011 te zien is in HETPALEIS, is de gelijknamige Romeinse keizer Camus’‘absurde held’ van dienst. Het leven heeft voor een ‘absurde held’ geen enkele betekenis, maar niettemin houdt hij zichzelf in leven.

In samenwerking met HETPALEIS in het kader van het theaterstuk Caligula