deBuren

Robbert Dijkgraaf

Natuurkunde en muziek: op het eerste gezicht lijken het twee gescheiden werelden. En toch. De twee werelden hebben meer raakvlakken men zou kunnen vermoeden. Ja, muziek is geluid, en ja, geluid wordt voortgebracht door trillingen in de lucht. Maar natuurkunde en muziek hebben ook op een diepere, filosofische manier veel met elkaar gemeen. Deze maand in Homo Universalis: fysicus Robbert Dijkgraaf en musicus Eric Sleichim.

Robbert Dijkgraaf (°1960) is hoogleraar mathematische fysica aan de Universiteit van Amsterdam. In 2003 ontving hij de prestigieuze Spinoza-premie voor zijn werk op het gebied van de snaartheorie, een richting binnen de theoretische natuurkunde die sterk in de belangstelling staat. Snaartheorie werkt niet met puntdeeltjes, zoals elektronen en quarks, maar met een soort minuscule elastiekjes die op allerlei manieren kunnen trillen. De theorie slaat een brug tussen de relativiteitstheorie van Einstein en de quantumtheorie en is de belangrijkste kandidaat voor een `theorie van alles': een overkoepelende beschrijving van de natuur op basisniveau.

Eric Sleichim (°1958) was één van de vier Maximalist! muzikanten, tot hij eind jaren tachtig BL!NDMAN oprichtte. Een saxofoonkwartet dat met een traditionele bezetting een heel on-traditioneel repertoire wist te creëren. Een saxofoon is voor Eric Sleichim niet alleen maar een instrument dat klassieke melodieën kan voortbrengen, maar ook een machine die kan ploffen en smakken en kleppen en snerpen. Resultaat zijn nooit gehoorde klankwerelden die internationaal furore maken.