deBuren

Bij de afsluiting van het eerste seizoen in 2008 heeft Base-Alpha Gallery het idee opgevat om tweejaarlijks een tentoonstelling te cureren met kunstenaars uit het buitenland die telkens een gemeenschappelijke factor delen. Voor Dutch Invasion I werden 4 Nederlandse kunstenaars uitgenodigd die op een zeer esthetische manier met zeer agressieve of gewelddadige thema’s omgingen. Onderwerpen als transseksualiteit, oorlog en godsdienstconflicten werden door kunstenaars Silvia B., Risk Hazekamp, Paul Van den Hout en Anne Schiffer in een zeer visueel aantrekkelijk beeld gegoten. De esthetiek neemt de overhand op de ethiek maar het werk behoudt hiermee wel een diepgang.

Voor de afsluiting van het derde seizoen werd er een tweede Dutch Invasion samengesteld met weerom vier Nederlandse kunstenaars die als bindende factor hebben dat ze allen een duidelijk realistische verwijzing naar het menselijke lichaam maken. Ze gebruiken het lichaam om een andere emotie, een ander verhaal of een andere perceptie ervan te creëren.

Iris Van Dongen brengt in de pastelportretten van zichzelf of haar vrienden beeltenissen die een sterke classicistische invloeden vertonen. De voorliefde die ze heeft voor kunstenaars als Wiertz, Schiele en de groep van de Prerafaëlieten combineert ze met een zeer donkere hedendaagse realiteit. Door toevoeging van hedendaagse elementen in de compositie blijft het “nu” zeer sterk de overhand houden. Haar beelden zijn een symbiose van hedendaagse rock-punk en romantische melancholie.

Anne Schiffer werd voor de tweede maal gevraagd en toont een opstelling die gebaseerd is op een performance die zij zelf uitvoerde in de Beierse Bergen. Gekleed in een traditionele Dirndl trok ze met een zelfgemaakt vaandel de bergen in om zich te laten portretteren. Het resultaat geeft een beeld dat haast uit een lokaal Duits heemkundig museum kan komen. Mooie verouderde zwart-wit foto’s in combinatie met de vaandels die op didactische wijze de ruimte vullen maar toch ook sociale vraagstukken aansnijden.

Levi Van Veluw is een zeer jonge kunstenaar die vrij snel een zeer duidelijke koers opgegaan is in zijn artistiek oeuvre. Hij gebruikt steeds, en alleen, zijn eigen hoofd als “canvas”. De portretten die hij maakt zijn een proces van denken, uitvoeren en realiseren. Elke stap in de creatie is door hem zelf uitgevoerd. Het idee gaat uit van het herdefiniëren van herkenbare artistieke media buiten de normale context van de klassieke drager te plaatsen. Door zijn eigen hoofd als canvas of papier te gebruiken en te beschilderen of te beplakken met materialen, heeft zijn werk telkens een zeer herkenbare referentie maar wordt eveneens de vervreemding versterkt.

Bas De Wit ten slotte gebruikt menselijke figuren als metaforen of ‘dragers’ voor een onderliggende boodschap die hij wil uitdragen. De Wit brengt in zijn schilderijen en sculpturen telkens personages die als vrolijk, herkenbaar en dynamisch overkomen. Net door de dynamiek van de werken komt de onderliggende boodschap telkens pas even later tot de toeschouwer toe. Vaak zijn het vrij geladen thema’s die door de gebruikte personages en dieren van hun serieux ontdaan worden.

Naast elkaar krijgen we Iris Van Dongen die de figuur gebruikt om een emotie uit te stralen, Anne Schiffer die zichzelf mee onderwerp maakt van het werk, Levi Van Veluw die zijn persoon als canvas gebruikt en Bas De Wit die lichamen gebruikt als metafoor.

BASE-ALPHA GALLERY

Met de steun van deBuren