deBuren

De nieuwe slogan van Van Gansewinkel, één van de grootse afvalverwerkingsbedrijven in België, luidt als volgt: "Afval bestaat niet". Zal onze toekomst echt volledig afvalvrij zijn? Volgens het cradle-to-cradle (wieg-tot-wieg) principe is het mogelijk.

Het huidige milieudiscours in België berust voornamelijk op het drie R-principe: reduce, re-use en recycle (beperken, hergebruiken en recyclen) en is gericht op eco-efficiëntie. De overheid  stimuleert zoveel mogelijk om efficiënter te produceren en te 'consuminderen': minder energie verbruiken, minder afval maken en minder giftige stoffen lozen. We blijven echter afvalstoffen overhouden die vroeg of laat in de verbrandingsoven terechtkomen.

Het cradle-to-cradle (wieg-tot-wieg) principe van de Duitse professor Michael Braungart en de Amerikaanse architect William McDonough, stelt een alternatief voor. De kerngedachte hiervan is dat alle gebruikte materialen na hun leven in het ene product, nuttig worden ingezet in een ander product. Het grootste verschil met ‘gewone’ recycling is dat er geen afval- of restproducten meer zijn. Het motto in deze kringloop is: “afval = voedsel”.

Lieze Cloots, beleidscoördinator bij de Bond Beter Leefmilieu zou normaal gezien deze lezing geven, maar zij laat zich vervangen door haar collega Jeroen Gillabel, beleidsmedewerker bij de BBL. Deze vereniging zet zich in voor een rijke natuur en een divers landschap, een groene en gezonde woonomgeving, en productie- en consumptiepatronen die de draagkracht van onze aarde respecteren. In haar lezing beantwoordt ze een aantal vragen over cradle-to-cradle principe: hoe is het ontstaan, en wat houdt het precies in? Is het een utopisch idee, of wordt het werkelijkheid in de nabije toekomst? Zijn er vandaag al concrete voorbeelden die het principe toepassen? Is ons milieu- en klimaatbeleid klaar voor de toekomst?  

I.s.m. en naar aanleiding van Dodo klein of ei zonder land in HETPALEIS